امروز نگاه کن که دودم من

جان مایه ی آن امید لرزان را

چندان که تو کاستی، فزودم من

می سوختم و مرا نمی دیدی

تا من بودم نیامدی، افسوس!

وانگه که تو آمدی، نبودم من