که شکیب دل من دامن فریاد گرفت

فتنه ی چشم تو چندان ره بیداد گرفت

آن که آیینه ی صبح و قدح لاله شکست

خاک شب در دهن سوسن آزاد گرفت

آه از شوخی چشم تو، که خونریز فلک