سایه! ماکشته ی عشقیم، که این شیرین کار

که دگرباره شب آشفته شد و باد گرفت

شعرم از ناله ی عشاق غم انگیزتر است

داد از آن زخمه که دیگر ره بیداد گرفت

مصلحت را، مدد از تیشه ی فرهاد گرفت