چون سایه مرا تنگ در آغوش گرفته ست

بنشین که به مهمانی دیدار خود آیی

بینی که دری از تو به روی توگشایند

هر در که براین خانه ی آیینه گشایی

خوش باد مرا صحبت این یار سرایی