سایه! سخن از نازکی و خوش بدنی نیست

پیداست که بیت الغزل چشم تو چون است

با زلف تو کارم به کجا می کشد آخر؟

حالی که ز دستم سر این رشته برون است

او خود همه جان است که در جامه درون است

برخیز به شیدایی و در زلف وی آویز

آن بخت که می خواستی از وقت، کنون است