سوی تو می دوند، هان ای تو همیشه در میان

نامدگان و رفتگان، از دو کرانه ی زمان

در چمن تو می چرد آهوی دشت آسمان

گرد سر تو می پرد باز سپید کهکشان

هر چه به گرد خویشتن می نگرم درین چمن