پیش وجودت از عدم زنده و مرده را چه غم؟

از دل خود بر آمدی، آمدن تو شد جهان

آه که می زند برون، از سر و سینه موج خون

من چه کنم که از درون دست تو می کشد کمان

کز نفس تو دم به دم می شنویم بوی جان

پیش تو، جامه در برم نعره زند که بر درم

آمدمت که بنگرم گریه نمی دهد امان