که صد خورشید آتش برده از خاکستر سردم

چه غم دارد ز خاموشی درون شعله پروردم

به بادم دادی و شادی، بیا ای شب تماشا کن

که دشت آسمان دریای آتش گشته از گردم

شرار انگیز و توفانی، هوایی در من افتاده ست