بشنو از سبزه که در گوش گل تازه چه گفت

که نگون باد سر دشمن پیمان شکنت

خود به زخم تبر خلق در آمد از پای

آن که می خواست کزین خاک کند ریشه کنت

با بهار آمدی، ای به ز بهار آمدنت

بنشین در غزل سایه که چون آیت عشق

از سر صدق بخوانند به هر انجمنت