بنشین در غزل سایه که چون آیت عشق

آن که می خواست کزین خاک کند ریشه کنت

بشنو از سبزه که در گوش گل تازه چه گفت

با بهار آمدی، ای به ز بهار آمدنت

از سر صدق بخوانند به هر انجمنت