آن را چو بگوید لب تو چون شکر آید

هر نکته که از زهر اجل تلختر آید

در چاه زنخدان تو هر جان که وطن ساخت

زود از رسن زلف تو بر چرخ برآید

هین توشه ده از خوشه ابروی ظریفت