برخیز کاین بهار گل افشان برای توست

پنهان شدی چو خنده در این کوهسار و باز

هر سو گذار قافله های صدای توست

از آفتاب گرمی دست تو می چشم

با جان سایه گرچه در آمیختی چو غم

ای دوست شاد باش که شادی سزای توست