تا روشنی چشم و دل سایه از آن روست

از باغ تو جز سرزنش خار نبردیم

بی رنگی ام از چشم تو انداخت اگر نه

کی خون دلی بود که در کار نبردیم

از آینه ای منت دیدار نبردیم