گریه ی ابر بهارش چه مدد خواهد کرد؟

خام پنداشت که این عود نهان می سوزد

لذت عشق و وفا بین که سپند دل من

بر سر آتش غم رقص کنان می سوزد

دل سرگشته که چون برگ خزان می سوزد

سایه خاموش کزین جان پر آتش که مراست

آه را گر بدهم راه جهان می سوزد