دل سرگشته که چون برگ خزان می سوزد

لذت عشق و وفا بین که سپند دل من

بر سر آتش غم رقص کنان می سوزد

گریه ی ابر بهارش چه مدد خواهد کرد؟

سایه خاموش کزین جان پر آتش که مراست

آه را گر بدهم راه جهان می سوزد