بنال سایه که هنگام شعر غمناک است

صدای توست که بر می زند ز سینه ی من

کجایی ای که جهان از تو پر ز پژواک است

غروب و گوشه ی زندان و بانگ مرغ غریب

دل حزینم ازین ناله ی نهفته گرفت

بیا که وقت صفیری ز پرده ی راک است