یکی شب چراغ صاعقه گیرم به راه صبح

چون نای اگر به همنفسی آشنا رسم

مردم در این خیال و هنوزم امید هست

که آخر به دیده بوسی آن دل ربا رسم

وانگاه همچو رعد به بانگ رسا رسم

چون سایه گرچه در شب تاریک گم شدم

در روشنای روز ز هر سو فرا رسم