مصرع نخست · شماره 17سایه بس کن که دردمند ونژندشاعرسایهاثردر قفسقالبغزلدر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.14گر به دامان دوست دسترسی ست#15تشنه ی نغمه های اوست جهان#16بلبل ما اگرچه در قفسی ست#17سایه بس کن که دردمند ونژندانتخابشده18چون تو در بند روزگار بسی ست#دربارهٔ این سطرسطر شماره 17 از «در قفس» است.سطر پیشینبلبل ما اگرچه در قفسی ست→سطر بعدیچون تو در بند روزگار بسی ست←