به پایداری آن عشق سربلندم قسم

زمانه نیز چه بد می دهد سزای تو را

به ناز و نعمت باغ بخشت هم ندهم

کنار سفره ی نان و پنیر و چای تو را

که سایه ی تو به سر می برد وفای تو را