بیا که ما ره میخانه ی سحر دانیم

به آب و رنگ خوشت مژده می دهیم ای گل

که نقش بندی این خون در جگر دانیم

خمار این شب ساغر شکسته چند کشی؟

زمانه فرصت پروازم از قفس ندهد

وگرنه ما هنر رقص بال و پر دانیم

خدای را که دگر جرعه ای از آن می لعل