ای دل اگر چه بی سر و سامان تر از تو نیست

پروای پیر کلبه ی احزان نگاه دار

بازم خیال زلف تو ره زد خدای را

چشم مرا ز خواب پریشان نگاه دار

چون سایه سر رها کن و سامان نگاه دار