گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری

امروز نه آغاز و نه انجام جهان است

امی بس غم و شادی که پس پرده نهان است

دانی که رسیدن هنر گام زمان است

تو رهرو دیرینه ی سر منزل عشقی

بنگر که ز خون تو به هر گام نشان است