تو عجب تنگه ی عابرکشی ای معبر عشق

گرچه از قصه ی ما می ترکد سنگ صبور

از جهان هیچ ندیدیم و عبث عمر گذشت

ای دریغا که ز گهواره رسیدیم به گور

که به جز کشته ی عاشق نکند از تو عبور

ن طبل تهی Ĥ در فروبند برین معرکه که ک

گوش گیتی همه کر کرد ز غوغای غرور