حسن، جمال خویش را در تو نگاه می کند

شاهد سرمدی تویی وین دل سالخورد من

عشق هزار ساله را بر تو گواه می کند

ای مه و مهر روز و شب آینه دار حسن تو

دل به امید مرهمی کز تو به خسته ای رسد

ناله به کوه می برد شکوه به ماه می کند

باد خوشی که می وزد از سر موج باده ات