آن که به رسم کجروان سر ز خط تو می کشد

ناله به کوه می برد شکوه به ماه می کند

باد خوشی که می وزد از سر موج باده ات

کوه گران غصه را چون پر کاه می کند

هر رقمی که می زند نامه سیاه می کند

مایه ی عیش و خوش دلی در غم اوست سایه جان

آن که غمش نمی خورد عمر تباه می کند