بگذار که چون سایه هنوزت بگدازند

هنگامه ی حسن است چرا خامشی ای عشق

آواز خوشت بوی دل سوخته دارد

پیداست که مرغ چمن آتش ای عشق

از بوته ی ایام چه غم؟ بی غشی ای عشق