محتاج بیان نیست که مشتاق حضوریم

دیری ست که از روی دل آرای تو دوریم

تاریک و تهی پشت و پس آینه ماندیم

هر چند که همسایه ی آن چشمه ی نوریم

خورشید کجا تابد از این دامگه مرگ