ماییم که در پای وی افتاده چو موریم

با همت والا که برد منت فردوس؟

از حور چه گویی که نه از اهل قصوریم

او پیل دمانی ست که پروای کسش نیست

آن روشن گویا به دل سوخته ی ماست

ای سایه! چرا در طلب آتش طوریم