آن روشن گویا به دل سوخته ی ماست

از حور چه گویی که نه از اهل قصوریم

او پیل دمانی ست که پروای کسش نیست

ماییم که در پای وی افتاده چو موریم

ای سایه! چرا در طلب آتش طوریم