گر نیست تاب سوختنت گرد ما مگرد

اینک شب جدایی و مرگ دوباره ای

از چین ابروی تو دلم شور می زند

کاین تیغ کج به خون که دارد اشاره ای

که آتش زند به خرمن هستی شراره ای

در بحر ما هر آینه جز بیم غرق نیست

آن به کزین میانه بگیری کناره ای