به آب عشق توان شست پاک دست از جان

که مست مستم از آن جرعه ی نخست هنوز

چنین نشسته بع خاکم مبین که در طلبت

سمند همت ما چابک است و چست هنوز

چه عاشق است که دست از جهان نشست هنوز

ز کار دیده و دل سایه بر مدار امید

گلی اگرچه ازین اشک و خون نرست هنوز