آن را که دمی روی نمایی ز دو عالم

گر یک سر موی از رخ تو روی نماید

بر روی زمین خرقه و زنار نماند

آن سوخته را جز غم تو کار نماند

گر برفکنی پرده از آن چهره زیبا

از چهره خورشید و مه آثار نماند