که جان ماست گروگان آن نوا و نوید

چه نقش باختی ای روزگار رنگ آمیز

که این سپید سیه گشت و آن سیاه سپید

کجاست آن که دگر ره صلای عشق زند

بیا که طبع جهان ناگزیر این عشق است

به جادویی نتوان کشت آتش جاوید

روان سیاه که آیینه دار خورشید است