روان سیاه که آیینه دار خورشید است

که جان ماست گروگان آن نوا و نوید

بیا که طبع جهان ناگزیر این عشق است

به جادویی نتوان کشت آتش جاوید

ببین که از شب عمرش سپیده ای ندمید