مگو که مرد رهی نیست، هست ای ساقی

شبی که ساغرت از می پر است و وقت خوش است

بزن به شادی این غم پرست ای ساقی

چه خون که می رود اینجا ز پای خسته هنوز

روا مدار که پیوسته دل شکسته بود

دلی که سایه به زلف تو بست ای ساقی