روا مدار که پیوسته دل شکسته بود

بزن به شادی این غم پرست ای ساقی

چه خون که می رود اینجا ز پای خسته هنوز

مگو که مرد رهی نیست، هست ای ساقی

دلی که سایه به زلف تو بست ای ساقی