یاد آن فرزانه ی آزرده خاطر خوش که گفت

تا درین آیینه هر کسی خود چه انگارد مرا

سایه گر خود در هوایت خاک گردد باک نیست

عاقبت روزی به کویت باد می آرد کرا

خامشی جستم که حاسد مرده پندارد مرا