همه شب سوخت و آواز نکرد

خنده می کرد و به پا می استاد

تا سحر سوختنی چون من داشت

شب تاریک مرا روشن داشت

به شکایت دهنی باز نکرد

شمع از سوختنش پروا نیست

که درین سوختن او تنها نیست