نه یکی مانده گرفتار و نژند

نیز پروانه ی او همره اوست

به ازین چیست که دو یار به هم

ره سپارند سوی ملک عدم

وآن دگر رفته، رها گشته ز بند

من به عشق که بسوزم شب و روز

به امید که بسازم در سوز