وآن دگر رفته، رها گشته ز بند

به ازین چیست که دو یار به هم

ره سپارند سوی ملک عدم

نه یکی مانده گرفتار و نژند

من به عشق که بسوزم شب و روز

به امید که بسازم در سوز

که خورد غم چو در آیم از پای