به امید که بسازم در سوز

نه یکی مانده گرفتار و نژند

وآن دگر رفته، رها گشته ز بند

من به عشق که بسوزم شب و روز

که خورد غم چو در آیم از پای

خود که گرید چو تهی سازم جای

گر بسوزند پر و بال مرا