که خورد غم چو در آیم از پای

وآن دگر رفته، رها گشته ز بند

من به عشق که بسوزم شب و روز

به امید که بسازم در سوز

خود که گرید چو تهی سازم جای

گر بسوزند پر و بال مرا

که خورد هیچ غم حال مرا