شب تنهایی و روز غم من

خود که گرید چو تهی سازم جای

گر بسوزند پر و بال مرا

که خورد هیچ غم حال مرا

کیست جز سایه ی من همدم من

سایه را وش حکایت ها بود

شکوه ها بود و شکایت ها بود