من شب دوش شنیدم، می گفت

قصه می گفت و پریشان می گفت

تب مگر داشت که هذیان می گفت

کس شنیدی سخن سایه شنفت؟

ای تن خسته ی رنجور نزار

ای به جان آمده از یار و دیار

چند کاهد ز غم و رنج تنت