چو بو کردم دهانش را بدیدم

که می مستی او اظهار دارد

دویدم پیش و گفتم باده خوردی

نمی ترسی که عقل انکار دارد

که بوی آن پری دیدار دارد

خداوندی شمس الدین تبریز

که بوی خالق جبار دارد