ازو شد روان در رگ کاینات

کجا تن کد بار هنگامه اش

که او جان جان است و جان جامه اش

بیا ساقی آن می که خون حیات

به من ده که خورشید رخشان شوم

ز گنج نهان گوهرافشان شوم

بده ساقی آن می که جان بهار