به من ده که داغ دلم تازه شد

که این زخمه در پرده ی خون زدند

بیا ساقی آن می که چون بنگریم

ز خون سیاووش یاد آوریم

سر دردمندم پر آوازه شد

از آتش گذشتند با جان پاک

که پاکان از آتش ندارند باک