سر دردمندم پر آوازه شد

بیا ساقی آن می که چون بنگریم

ز خون سیاووش یاد آوریم

به من ده که داغ دلم تازه شد

از آتش گذشتند با جان پاک

که پاکان از آتش ندارند باک

ولیکن بدی چون کند داوری