که پاکان از آتش ندارند باک

به من ده که داغ دلم تازه شد

سر دردمندم پر آوازه شد

از آتش گذشتند با جان پاک

ولیکن بدی چون کند داوری

ز نیکان همان طشت خون آوری

ستم بود آن خون فرو ریختن