جهان دشت شقایق گشت ازین خون

دلا دیدی که خورشید ازشب سرد

چو آتش سر ز خاکستر بر آورد

زمین و آسمان گلرنگ و گلگون

نگر تا این شب خونین سحر کرد

چه خنجر ها که از دل ها گذر کرد

زهر خون دلی سروی قد افراشت